Wapno dla budownictwa
Wapno palone otrzymuje się, jak powiedziano wyżej, przez wypalanie kamienia wapiennego. Proces wypalania odbywa się w stosach polowych (najstarsza metoda), piecach kręgowych, szybowych, tunelowych i obrotowych. Jako paliwo stosuje się torf, węgiel lub drewno. Przy wypalaniu kamienia wapiennego węglan wapnia rozkłada się na tlenek wapnia i dwutlenek węgla, według reakcji CaC03 = CaO + C02. Tlenek wapnia jest właśnie wapnem palonym. Jest to materiał porowaty (w toku wypalania kamień wapienny traci bowiem na wadze około 44%), barwy białej (domieszki powodują jego ściemnienie). C. wł. 3,1—3,4, c. obj. przy luźnym nasypaniu 0,9— 1,1. Główny składnik — tlenek wapnia (CaO) rozpuszcza się w kwasach. Główne domieszki — tlenek magnezu, węglan magnezu, gips. Wapno palone powinno być należycie wypalone. Pożądane jest, aby zawierało co najmniej 90% CaO. Jest ono bardzo higroskopijne; pod wpływem wilgoci absorbuje z powietrza dwutlenek węgla i stosunkowo łatwo wietrzeje; zwietrzałe — traci zdolność szybkiego łączenia się z wodą, zwanego gaszeniem. Na szybkość gaszenia wpływa skład chemiczny wapna palonego. Rozróżnia się wapno szybkogaszące (początek gaszenia poniżej 10 min.), umiarkowanie gaszące (początek gaszenia 10— 30 min.) i wolnogaszące (początek gaszenia powyżej 30 min).
